A.Raif Öztürk
Bu Olayı Ağlayarak Okudum
A.Raif Öztürk
A- A A+
Saygıdeğer yazarlarımızdan Ahmet Belada beyefendinin “Sizden beklenilenin Farkında mısınız?” başlıklı yazısını, inanınız ki ağlayarak okudum. Hatta tekraren eşime de okurken, yine gözyaşlarıma hakim olamadım.
Bu nedenle de gerçekten çok önemli, ilginç ve ibretlik o yazıyı herkesin, özellikle de benim dost mesabesindeki saygıdeğer okuyucularımın da okumasını istiyorum.
(HATIRA) Kemal Cabioğlu anlatıyor:
“Bir gün bir şirketin genel müdürü geldi. Hükümetle (Bir Bakanlıkta) yapılacak bir işine, benim yardımcı olmamı istedi. Ardından da, eğer bu işi yaparsan, ben de senin himayendeki gençlere 40-50 bin TL. Yardım yapılmasını sağlarım.” dedi. O tarihte, bizim için iyi para…
Dosyayı inceledim; talep, tamamen hukuki ve meşru. Sadece usulü bilmek gerekiyor oda benim işim. Bana düşeni yaptım ve işini hallettim; fakat o vaat ettiği yardımı yerine getirmedi. Ben de onu dostluk defterinden sildim.
Sonra bir tarihte İstanbul’dan Ankara’ ya gidiyordum.
Baktım uçakta o genel müdür de var. Beni yanına çağırdı. “Senin yanına gelmem. Çünkü sen sözünde durmadın!” ..dedim.
Bunun üzerine çantasından yaptığı yardımın makbuzunu gösterince yanına vardım:  
-”Peki, söyle bakalım, yardımı niye geciktirdin?” ..dedim.
-“Sormayın başıma geleni?” dedi. Ve şu ilginç hikayeyi anlattı:
-“Bu görüşmediğimiz süre içinde, eşimden ayrıldım ve yeniden evlendim. Bunun üzerine şirket bana seyahat izini verdi. Bende eşimle birlikte İstanbul, Adana, Bağdat, Bombay derken Endonezya’nın başkenti Cakarta’ya kadar uzandım. Orada bir mağazadan eşime elbiselik aldım. Kasaya paramı öderken benim nereli olduğumu sordu. Ben Türküm deyince, beni derhal içeri aldı.
-“Lütfen bu elbiselik bizim size hediyemiz olsun, rica ederim kabul edin! Yıllardır ilk defa bir Müslüman Türk, mağazamızı şereflendiriyor…” diye sevincinden uçuyordu adam. Sora bir kahve söyledi. Sohbet ettik.
Kahvemizi içtikten sonra, (o gün perşembeydi):
-“Yarın Cuma’yı hangi camide kılacaksınız?” diye sordu. (Babam dedem hep hacı hoca filan ama biz Avrupa’ da tahsil, Türkiye’de haytalık yaptık filan derken Cuma muma kalmamıştı. Zor durumda kaldım ama yine de:)
-“Ben buraya henüz yeni geldim, şehri fazla tanımıyorum. Siz hangi camiyi tavsiye ederseniz orada kılarım.” dedim.
-“Tamam, memnuniyetle, ben sizi kaldığınız otelden arabayla aldırırım!” Dedi.
Otelin adresini verdim. Oradan çıktıktan sonra kendime bir takke aldım. Ertesi gün beni aldılar ve Cakarta’nın en büyük camiine götürdüler. Cuma başladı, imam Efendi minbere çıktı. Bana da, minbere yakın bir alanda yer ayırmışlar.
Nihayet vakit geldi. İmam Efendi hutbede konuşmaya başladı:
 
-“Ey cemaat bugünkü hutbemizin mevzuu, Türkler ve İslamiyet… Çin seddinden atlas okyanusuna kadar, yedi iklim dört kuşak diyebileceğimiz bir coğrafyada ezan sesleri duyuluyorsa, bu işe Allah Türkleri vesile kıldığı içindir… İslamiyet onların gayretleriyle yayıldı. Pek çok millete olduğu gibi bize de İslam’ı onlar getirdi… Allah bu milleti, İslam’ı yaymaktan alıkoymasın…” diye dua ettikten sonra şunu söyledi:
“Ey cemaat, biliyorsunuz ki bugün burada bir Müslüman Türk var. Cuma’mız onunla bereketlenmiştir. Şimdi ben konuşmamı kesiyor ve hutbenin devamını ona bırakıyorum. Hep birlikte o Müslüman Türk’ü dinlemenin zevk ve şevkini yaşayacağız.”
İmam efendi bunları söyledikten sonra minberden indi. Bana sarık ve cübbeyi giydirerek minbere davet etti. Bütün bunlar öyle ani ve hızlı gelişti ki, kendimde itiraza bile mecal bulamadım. Cuma kılmayı bile unutmuş olan ben, çıkıp minberde Cakartalılara hutbe okuyacaktım.
Minberin basamaklarını tırmanırken, içimden:
”Ya Rabbi! Beni mahcup etme. Allah’ım! Bu güzel insanlar karşısında beni ve milletimi zor durumda bırakma Allah’ım.” diye nasıl dua ediyorum anlatamam.
Yukarı çıktım, yönümü cemaate döndüm, en az 20.000 kişi var.
Onlar bana, ben onlara bakıyorum. Biraz kem kümden sonra dilim çözüldü, konuşmaya başladım:
-“Kardeşlerim, sizlere Türklerin selamını getirdim!” ..deyince, Cemaat hep birlikte:
-“Ve aleyküm selaaaam!” diye gürledi.
Bu gürlemenin ardından tüylerim diken diken oldu. Doğrusu bu duygularla, kendimin de beğendiği bir hutbe okumuş oldum. Sonra cumayı kıldık, camiden çıktık.
Beni özel bir arabaya bindirdiler ve arkamızda kırk elli arabalık konvoyla tekrar kaldığım otele getirdiler. Yani öyle bir itibar gösterdiler ki, öyle onura ettiler ki, otele girip de odama çekilince hüngür hüngür ağladım.
• İnsanlar bizden neler bekliyor? Biz ise hangi noktadayız, diye!..” …
Evet değerli okuyucularım, sizde kendinizden bekleneni veremediğinizden dolayı hüngür hüngür ağlayabiliyor musunuz?
İnsanlığın bizden neler beklediğinden haberiniz var mı?
Yoksa “Armudun sapı, üzümün çöpü” ile uğraşıp asli işlerinizi ihmal mi ediyoruz?
• O halde, İnsanlığın bizden beklentisinin farkına varıp, kendimizi ve çocuklarımızı bu anlayışa göre yetiştirmeliyiz…

YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazarın Tüm Yazıları >>