A.Raif Öztürk
30 Yıllık İlimden süzülen, 4 Altın Damla...
A.Raif Öztürk
A- A A+
Malumunuz olduğu gibi, Alemlere Rahmet olarak gönderilen yüce Peygamberimiz SAV, "Alimler benim varislerimdir..." ..buyurmuştur. Onun SAV, en önemli varislerinden olan Bediüzzaman Hz. ise gençlik yıllarında, “Kırk sene ömrümde, otuz sene tahsilimde, yalnız dört kelime ile dört kelam öğrendim” diyerek, 30 sene tahsilinde öğrendiklerini süzmüş ve dört altın damla ve hatta dört altın külçe olarak bizlere hediye etmiştir. 
 
Gerçekten, Altınlardan da çok kıymetli olan bu dört kelimeyi, bugün sizlerle birlikte mütalaa edeceğiz, inşallah. Bunlar: Mana-yı harfi, Mana-yı ismi, Niyet ve Nazardır... 
 
Bendeniz Risale-i Nur tahsilimi askerliğimden sonra, iş hayatım ile birlikte devam ettirmeye çalıştığım için, o günkü meşguliyet yoğunluğum nedeniyle, bu konuyu anlamakta çok zorlanmıştım. Öyle ya, kıymetli şeylerin, bedeli de yüksek oluyor. İşte bu nedenle bugün, şu çok önemli konuyu, hem gençlerimiz, hem de Risale-i Nura yeni başlayan kardeşlerimiz, benim gibi zorlanmasınlar diye seçtim…
 
Mana-yı harfi; lügat ilmi itibariyle, başkasının manasını göstermek, başkasının bilinmesine hizmet etmek anlamını taşır. 
Mana-yı ismi; ise bir şeyin kendi şahsına ve zatına bakan cihetini ifade eder. 
Niyet, herhangi bir faaliyetimiz hakkındaki, gerçek maksadımız. 
Nazar; ise olaylara ve masivaya (Allahtan cc gayri, yani Kainattaki her şeye) bakış açımızdır. 

Bunları tek tek örneklerle açıklamaya çalışacağım. Rabbim muvaffak eylesin. 

Mana-yı harfi ile bakmaya birkaç örnek: 

1. Edirne’deki Selimiye camiine bakarken, o muhteşem eserin sanatkarının ilmini, mühendisliğini, üstün ve ulaşılmaz kabiliyetini düşünerek, bu bakış Mimar Sinan’ı görebilmek için bakmaktır… 

2. Bir robota bakarken, o robotun yaptığı işlere değil de o robotun üzerindeki sanatın arkasındaki mucidini ve mühendisini görebilmek için bakmaktır. 

3. Bir ağaca bakarken, onun cinsine ve özelliklerine değil de, küçücük bir tohumdan o ağacı bu hale getiren yüce planlayıcıyı, o sınırsız İlmi, o muhteşem Rezzakiyeti ve Rahmeti, kısaca o Yüce Kudreti yani Allah’ı c.c. görebilmek için bakmaktır. 

4. Bir bebeğe bakarken, o bebeğin mavi gözlerine, siyah saçlarına, kilogramına değil. O bebeğin 23+23 kromozomlu iki ayrı hücreden tek hücreye, o hücreyi milyarlarca kez bölerek büyüten, bir damla su, et, alaka, mudga (v.s.) gibi safhalardan geçirerek, böyle bir eser haline getiren O yüce yaratıcıyı daha iyi tanımak için bakabilmektir.

Mana-yı ismiye ye birkaç örnek: 

1. Yine; Edirne’deki Selimiye camiine bakarken, o muhteşem eserin enine, boyuna, yüksekliğine, taş cinslerine ve dokularına bakmak. Selimiye camiinin yaşına, mukavemetine veya akustiğine bakmaktır. 

2. Bir robota bakarken, o robotun yaptığı işlere, malzemesine, ağırlığına v.s. özelliklerine bakmaktır. Yani, mucidini hiç düşünmemek ve takdir etmemektir. 

3. Bir ağaca bakarken, onun cinsine, boyuna, yaşına ve özelliklerine bakmaktır. Yani, o ağacın hem meyveleriyle, hem gölgesiyle, hem oksijen fabrikası olarak hizmetimize sunan Yüce Yaratıcıyı görememektir. 

4. Bir bebeğe bakarken, o bebeğin mavi gözlerine, siyah saçlarına, kilogramına, kime benzediğine veya ebe ve doktoruna bakmaktır. Yani onu bin bir mucizeler içinde yaratan O Yüce Kudreti görememektir. 

Bu iki farklı bakış acaba niçin çok önemli ki, koskoca Bediüzzaman Hz. bu iki bakışa kadar vurguluyor? İşte esas can alıcı nokta burasıdır…

Eğer insan masivaya (yani Kainattaki her şeye) Mana-yı ismi ile bakarsa, bu bakış materyalist bir bakış olduğundan, ebedi hayatımızdaki saadet ve mutluluk anahtarı olan İMANIMIZI söndürmeye kadar götürebilir. Eğer masivaya (yani Kainattaki her şeye) Mana-yı harfi ile bakılırsa, hem bir saati bir senelik nafile ibadetten daha hayırlı bir ibadet sevabı kazandırır. Hem, kainattaki her şeyi, O yüce Yaratıcıyı gösteren aynalar olarak görür ve her şeye baktığında çok büyük lezzetler alır. Hem de ebedi hayatımızdaki saadet ve mutluluk anahtarı olan İMANIMIZI kemale erdirir. 

Tek cümle ile özetleyecek olursak Mana-yı ismi ile bakış bir GAFLET, Mana-yı harfi ile bakış ise hem bir İBADET hem de İMAN TEKAMÜLÜDÜR…
 
Şimdi diğer iki altın kelime olan NİYET ve NAZAR’A bakalım. 

Bu iki kelime Günahları veya gafleti sevaba, sevapları da günaha çevirebiliyor.

Niyet’e; herhangi bir faaliyetimiz hakkındaki, gerçek maksadımız, demiştik. 
Yani insan günlük hayatında, her hareketinde Sünneti seniyyeyi düşünür ve o niyetle iş görürse, her dakikasını İBADETE çevirebilir. Şöyle ki: 

1. Su içerken, Allah cc. Rasulü şöyle yapardı niyetiyle çömelir, besmele çeker, sağ eliyle, üçer yudum ve üç bölüm halinde içerse, bu sıradan su içme hareketi GAFLETTEN, İBADETE dönüşüyor. Kişiye bol bol sevap kazandırıyor.

2. Yatmaya hazırlanırken yine, Allah c.c. Rasulü şöyle yatardı niyetiyle, önce dualarını okur, sonra sağ elini sağ yanağına yapıştırıp, sağ tarafına yatarsan, bir de sağ dizini karnına doğru çekersen, bu sıradan ve gafletle yatış yerine, teheccüde kadar veya sabah namazına kadar İBADET sevabı kazandıracaktır. 

3. Ticaret hayatındaki dürüstlüğü, alışverişteki iktisatçılığı, yolculuklardaki prensipleri hep ilahi fermanlara ve Peygamberimizin sünnetine göre ayarlamak NİYETİYLE icra edersek, gafletten İBADETE terfi etmiş oluruz. 

4. Niyetin, sevapları günaha çevirmesi ise ister sadaka veya zekat verin, ister Kurban kesin, ister hacca gidin veya isterseniz beş vakit namaz kılın, eğer niyetiniz Allah c.c. rızası değil ise yani, “cömert, iyi, güvenilir insan” desinler diye ise günah işlermiş olur…
 
Nazar’a; ise olaylara ve masivaya (yani Kainattaki her şeye) bakış açımızdır, demiştik. 

Bu bakış açımız yani NAZAR, niyetteki gibidir fakat daha da önemlidir. Şöyle ki: 
Kainattaki bütün olayları veya musibetleri, mesela DEPREMİ, eğer sadece “fiziki açıdan, fay hattı kırılmalarına, yer kabuğuna ve altındaki boşalmalara bağlarsak”, Yüce Yaratıcımızın tasarrufatını ikinci plana atarsak gaflet ve dalalet olur. Kaderi inkar, bile sayılabilir... 

Bu durumlarda Allahın cc. Tekvini ve Teşri-i olmak üzere iki çeşit kanunlarını hatırlamak zorundayız. (Bu konu başlı başına ciddi bir konu olduğu için başka bir yazıda arz edilecek.) 

Eğer bu tür musibetlerdeki bakış açımız yani nazarımız, “bu musibet başımıza, Tekvini kanunlara aykırı olarak deprem bölgesi olduğunu bile bile buralara ZAYIF bina yaptığımız için bunlar başımıza geldi” düşüncesiyle bakmak. Veya, “acaba Yüce Rabbimizin gadabını celp edecek ne günahlar işledik?” düşüncesiyle değerlendirmek ise İBADET hükmüne geçecektir… 

Yani, bu dört altın kelimeler ihmal edilirse bizleri, ya GAFLETE veya KÜFRE götürebiliyor. Veya İmanımızı kemale erdirerek, bizleri ebedi saadetlere ve Cennete layık hale getiriyor…

YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazarın Tüm Yazıları >>