Nurefşan Karakaş Sağlam
Savaş Çocuğunun Oyunu
Nurefşan Karakaş Sağlam
A- A A+
Gözyaşı yutkunuyorum bugünlerde sessizce,
İnsanlık lime lime edilmiş hoyrat ellerde. 
 
Suriye’li çocuğun gözlerinde, ne ümit kalmış, ne hayal!
Ona göre mutluluk, ütopya ülkesinde. 
 
Uzaktan da kahroluyoruz ya hani gördüklerimize!
Yaşıyor onlar an be an korkuyu sevdikleriyle... Annesine soruyor: Dertleri nedir bizimle anne?
Anne perişan, anne suskun, anne solgun.
 
Babasına soruyor: Baba sen söyle insanlığa ne oldu böyle? 
Baba kırgın, baba yorgun, baba durgun.
Sonra babanın dilinden şu kelimeler dökülüyor “ Üzülme oğlum! Allah bizimle!”
 
Bombalar patlıyor, canlar parçalanıyor, minik yüreğin gözleri önünde annesi babası can veriyor. 
Gözyaşları sel oluyor, babasına sarılıyor çocuk “Söyle baba, demi Allah bizimle!” 
Annesine sarılıyor, kanlanmış elleriyle haykırıyor “Ya Rab! Bitsin bu zulüm ” diye... 
 
Ev-bark darmadığın, korkuyla ağlıyor bir köşede, sımsıcak yatağında anne ve babasının sevgisiyle uyutulan çocukları düşünerek... Aç- biilaç bekliyor belki biter bu savaş diye. Soluyor rengi, soğuğu hissediyor damarlarında. Üşüyor insanlıktan... Çocuk yüreği bunların hepsini nasıl kaldırıyor ki?
Kaldıramıyor tabii... Sonra oyun oynamak geliyor aklına, bütün sıkıntıları unutmak temennisiyle.
 
Top düşüyor gökten minicik ellerine, saklambaç oynadığını zannediyor,peşinden de ebelemece... 
Kaçıyor ya da kaçmaya çalışıyor. Ve yakalanıyor ebeye. Sonra korkunç bir ses… 
Yığılıyor yere ne olduğunu anlayamadan 
İçinde bir sıcaklık, kalbinden ayak parmağına kadar süzülen 
Sinesinde bir acı ve ruhunda bir sürü hayal kırıklığı 
Mırıldanıyor titreyen bir sesle … 
“Ama bu bir oyun değil miydi? ” diye 
 
İstikbale yönelik hayaller kervanı geçiveriyor gözlerinden. 
Ve sonra gözlerinin siyahi güzelliğinde, gözyaşları yumru yumru olup düşüveriyor toprağa, 
Ardından minik bedeninden ayrılıyor berrak ruhu,yükseliyor arşın arşın semaya, 
Bir o mu göklere doğru yükselen? 
Hayır! Onun gibi birçok tertemiz ruh. 
 
Sonra hep birden dönüp bakıyorlar dünyanın ahvaline,
Nefisleri bir köle gibi esir almış sürüsüne insan... 
Şeytanın kamçısıyla şahlanıp kötülükte, çirkeflikte sınır tanımayan beşer… 
Aman Ya Rab! İnsanlık namına ne utanç verici bir tablo! 
 
Sonra birbirlerine bakınıp, hallerine şükrederek, 
O küf kokulu hayattan kurtulduklarına sevinerek gülümsüyorlar 
Dönüp arkalarını, devam ediyorlar yükselmeye,
Kavuşmak için yarışıyorlar Sevgililer Sevgilisine...
 
Nihayetinde Müntekim olan Allah’ın kelamı yankılanıyor semada:
 
“Onları o en şiddetli yakalayışla yakalayacağımız günü hatırla. Şüphesiz biz öcümüzü alırız!”*
 
*Duhan/16

YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazarın Tüm Yazıları >>