Mustafa Sungur Köy Köy Gezerek Hizmeti Canlı Tuttu
A- A A+

Mustafa Sungur Köy Köy Gezerek Hizmeti Canlı Tuttu

Üstadının vefatından sonra ise, Nur hizmeti kendi içinde kısmi bir dalgalanmaya maruz kaldığı; Zübeyir, Tahiri, Ceylan, Bayram, Hüsnü, Abdullah ve diğer saff-ı evveller gibi Sungur da kendini Nur hizmetinin sükunetini, istikrarını sağlamakla vazifeli bildiği için bütün gücü ile cemaatin birlik ve beraberliğini sağlamaya çalıştı. Bu uğurda yolu yine sık sık karakollara, nezarethanelere, mahkemelere, hapishanelere düştü. Bazı Nur Talebeleri ile birlikte Mersin Hapishanesi’nde aylarca yattı. 
 
Mustafa Sungur Ağabey memleketi köy köy gezerek hizmeti canlı tuttu

Karşısına çıkan engeller bunlarla kalmadı. O da ekser saff-ı evvellerle birlikte cemaatin mahalli bir kesimi tarafından davaya ihanetle itham edildi, horlandı, dışlanmak istendi ve çeşitli sıkıntılara maruz kaldı. 
 
Lakin ‘fena-finnur’ olmanın verdiği mesuliyet hissiyle şahsına yapılan hakaretleri sineye çekip sadakatle hizmetlerine devam etti. Birlikte hareket ettiği Zübeyir Gündüzalp’in sadık, sebatkar, cesur, müdebbir hareketleri sayesinde dalgalanma duruldu, cemaatin sükuneti sağlandı ve Nur hizmeti her sahada inkişaf etmeye başladı. 
 
Bediüzzaman’ın ‘fena-fi’s-Said’ dediği Zübeyir, İstanbul’da kalıp Nur hizmetinin, onun koyduğu esaslar çerçevesinde sistemli ve istikrarlı bir şekilde işlemesini sağlarken Sungur, memleketi köy köy, kasaba kasaba, şehir şehir dolaşarak müşfik tavrı ile hizmeti canlı tuttu, cemaatin fertlerinin ve hizmet mahallerinin birbiri ile irtibatını sağladı. 
 
Böylece Said Nursi’nin; “Dinsizlik Rus’u, şimdiye kadar yarı Çin’i, ve yarı Avrupa’yı istila ettiği halde bize karşı tecavüz ettirmeyip tevkif ettiren, hakaik-ı Kur’aniye ve imaniyedir” sözleri ile dile getirdiği ‘Sedd-i Kur’aninin’ yapılmasına yardım etti.

Zübeyir Gündüzalp hayatta olduğu sürece cemaatin uhuvveti, ittihadı ve hizmetin istikrarının yanı sıra, onun müşfik tavrında da herhangi bir değişme olmadı. Herkes değişik mizaçta, karakterde, anlayışta olmasına rağmen bu farklılıklar meslek ve meşrebe yansımadı. 
 
Gerçi o zaman da bu farklılıkları nifak unsuru haline getirecek pek çok sebep zuhur etti, harici parmaklar karıştı ise de cemaat, karşısına çıkan meseleleri ehil insanlarla istişare ederek aştı. Lakin Zübeyir’in vefatından sonra, harici tahriklerin neticesinde bazı iç hareketlenişler, mizaç farklılığından doğan gruplaşmalar ve ayrı hizmet teşekkül ettirme temayülleri tezahür etmeye başladı. 
 
Böyle hareketler meydana geldikçe nazarlar Sungur’a çevrildi. O şefkati şiar edindiğinden, Üstada sadakatsizlik ve Risale-i Nur’a ihanet manası taşımayan gruplaşmalara pek müdahale etmedi. “Allah, Risale-i Nur’un bir rüknünü ihya eden her gruba hayat hakkı verir” diyerek şefkatinin hududunun, Bediüzzaman’a ve Risale-i Nur’a sadakatle sınırlı olduğunu ifade etti.
 
Ne var ki, Risale-i Nur’un mesleğine, meşrebine aykırı hareket etme maksadı taşıyanlara karşı ancak niyetleri alenileştikten sonra tavır koymaya çalıştığından, çeşitli sapmalara ve kopmalara mani olmadı. Bazı kişilere ve gruplara karşı o şefkat hassasını ihlal etti; bazı kişiler ve gruplar da onun gösterdiği şefkati istismar etti ise de tavrını pek değiştirmedi.   

Memlekette sağlam bir zemine oturan ve ferde de, cemiyete de güven veren Nur hareketi, yurt dışına açılıp demokrasi ile yönetilen hür ülkelerde faaliyet göstermeye başladığında, Sungur oralara da gidip destek verdi.  
Risale-i Nur hizmeti medar-ı bahs olduğu zaman ne engel tanıdı, ne yorgunluk hissetti. Her an harekete hazır bir vaziyette bekledi ve gelen her davete, uzak yakın, küçük büyük demeden icabet etti.  
Fena-finnur olmanın verdiği hizmet şevkiyle dünyanın, Türkiye’ye çok uzak ülkelerini bile defalarca dolaştı, ama sınır komşusu olduğu ve Üstadı oralara göndereceğini söylediği halde Rusya’ya da, Tiflis’e de gidemedi. 

Ta ki, 1987 yılında Moskova’da Gorbaçov tarafından glasnost ve perestroyka hareketlerinin ilan edilmesiyle başlayıp, 1989’da Almanya’da Utanç Duvarı’nın yıkılmasıyla hızlanan Sovyetler Birliği’nin çöküşüne kadar. 
 
Mustafa Sungur, o zaman Üstadının mezkur sözünün o ana ve şartlara münhasır bir taltif değil, istikbale matuf mühim bir tavzif olduğunu anlayınca, Bediüzzaman’ın o hedefinin henüz gerçekleşmediğini anladı. 
 
Zira 1910 yılında İstanbul’dan Van’a dönerken Tiflis’e uğrayan Bediüzzaman, Şeyh Sanan Tepesi’ne çıktığında, yanına gelip ne yaptığını soran Rus polisine medresesinin planını yaptığını söylemişti. 
 
Onun Bitlis’le Tiflis’i karıştırdığını zanneden polis, “Burası Tiflis’tir” diyerek İslam aleminin perişan halini nazara verip söylediğini yapmasının mümkün olmayacağını ima edince de o tarihi cevabı vermişti:
“Asya’da, alem-i İslamda üç nur birbiri arkasında inkişafa başlıyor. Sizde birbiri üstünde üç zulmet inkişafa başlayacaktır. Şu perde-i müstebidane yırtılacak, takallüs edecek, ben de gelip burada medresemi yapacağım.” 
 
Tiflis’te medrese açmanın, Üstadın geleceğe ait bir hedefi olduğunu anladı bu sözü biraz mütalaa edince. Rusya’nın, o sözde belirtildiği şekilde takallüs ederek, yani kendi içine çekilip yıkılmasını, medresenin yapılmasının zamanının geldiğine delil saydı.  
Said Nursi’nin, kendisini Rusya’ya ve Tiflis’e göndereceğini söylemesinin, zamanı geldiğinde bu işi yapma vazifesinin tebliği olduğunu hissederek hemen harekete geçti ve Demir Perde yırtılınca oraya ilk giren Nur Talebelerinden biri oldu.
 
Gerçi ondan önce çeşitli maksatlarla Rusya’ya giden ve gizlice Risale-i Nur’u götüren Nurcular olmuştu. Fakat Sungur oraya münhasıran hizmet maksadıyla gittiği ve yaptığı her işi Risale-i Nur adına yaptığı için onun gidişi diğerlerinden farklı idi. 
Rusya’da Nur’un, Kafkaslarda ve Asya’da intişarının ilk merhalesiydi Tiflis. Oraya gidince Şeyh Sanan Tepesi’ne çıkıp Üstadının nazarıyla şehri temaşa ettikten sonra, tepenin görüş menzili içinde bir yere ilk Nur medresesini açtı. 
 
Ardından Azerbaycan’a geçti. Yıllardır komünizmin tasallutundan bıkarak manevi bir melce arayan Azeriler; diline, üslubuna aşina oldukları ve muhtevasına hasret kaldıkları Risale-i Nurlara kucak açtılar. Azerbaycan’da, Nahçivan’da yeni bir Nur medresesi açmak için sadece Sungur’un veya onun gönderdiği bir Nur Talebesinin, o maksatla oraya gitmesi yetti.
 
Neticede, kısa zamanda Bakü başta olmak üzere Azerbaycan’ın çeşitli şehirlerinde, kasabalarında onlarca Nur medresesi açıldı ve her birinde yüzlerce insanın iştirak ettiği Nur dersleri yapılmaya başlandı. 

Rusya, Tiflis’ten ve Azerbaycan’dan ibaret değildi elbette. Mustafa Sungur da oralarla iktifa etmedi. Oradan ata yurdu Orta Asya’ya açıldı ve Sovyetlerin çöküşünden sonra hürriyetlerine kavuşan Türkmenistan’da, Özbekistan’da, Tacikistan’da ve diğer Türk cumhuriyetlerinde ard arda Nur medreseleri açtı. 
 
Bu hamleler neticesinde Kafkaslar ve Orta Asya da birer hizmet merkezi haline geldiği için, Türkiye’de yetişen bazı Nur Talebeleri oralara gidip yeni Nur müdebbirleri yetiştirdiler ve her milletin, kendi hizmetine sahip çıkmasını sağladılar.
Artık sıra Rusya’ya gelmişti. Oraya giden Nur Talebeleri, önce Tatarlara anlattılar Risale-i Nurları. Onların gayreti ve Sungur’un desteğiyle Moskova’nın Müslüman mahallelerinden birinde açılan Nur medresesini çok geçmeden başkaları takip etti.

Sovyetler Birliği’ndeki hizmet sahası, büyük deccalın ve avenelerinin, yıllarca maddi manevi tahribat yaptıkları yerlerdi. Devlet kademelerinde ve cemiyetin müessir yerlerinde de hala pek çok mensupları faaliyet halindeydi. Bu yüzden Rusya’da Risale-i Nurların intişarı pek kolay olmamakla birlikte, Nur Talebeleri, Süfyan tabir edilen İslam deccalının ülkesindeki kadar büyük engellerle de karşılaşmadılar.
 
Gerçi orada da Said Nursi’nin bazı eserleri zararlı neşriyat tevehhüm edilerek yasaklanmak istendi, bazı Nur Talebelerinin faaliyetleri engellenmeye çalışıldı ise de birkaç mahallin dışında medreseler basılmadı, kitap okuyanlar hapse atılmadı, bütün risaleler toplatılmadı. 
 
Bazı yerlerde Nur Talebeleri mahkemelere sevk edilip risaleler bilirkişilere inceletilmeye başlanınca, Rus aydınları ve gazeteleri ekseriyet itibariyle bu gibi yasaklama ve engelleme teşebbüslerine karşı çıktılar. 
 
Türkiye’de, ancak elli yılda alınabilen mesafe Rusya’da on yılda aşıldı. Hal-i hazırda bazı yerlerde mahkemeler devam ediyorsa da Özbekistan’ın dışındaki ülkelerde Nur medreselerindeki  hizmetlere ve Nurların matbaalardaki neşriyatına pek müdahale yok. 
 
 Bediüzzaman Rusya’nın geleceğini, “Dinsiz bir millet yaşamaz. Rusya dinsiz kalamaz, geri dönüp Hıristiyan da olamaz. Olsa olsa küfr-ü mutlakı kıran ve hak ve hakikata dayanan ve hüccet ve delile istinad eden ve aklı ve kalbi ikna eden Kur’an ile bir musalaha veya tabi olabilir” sözleri ile tebşir etmişti.
 
Şimdi, Rusya’da; Mustafa Sungur’un gayretleriyle harekete geçen Türk, Tatar, Rus, Azeri, Türkmen, Özbek, Tacik, Gürcü, Abaza, Çeçen, Çerkez ve sair mahalli ırklara mensup Nur Talebeleri, o musalaha ve tebaiyetin zeminini hazırlıyorlar. 
Bir gün “Sungur, bende öyle hastalıklar var ki, bir tanesi sende olsa yerinden kalkamazsın” demişti Said Nursi. (...) seksenini aşan Sungur’da öyle hastalıklar var ki, bir tanesi herhangi bir insanda olsa, o kişi yerinden kalkamaz(dı). Buna rağmen o yerinde durmuyor(du). Üstadı gibi  hastalıklara meydan okuyarak hizmet ediyor(du).
 
“Üstadla hayatının sonuna kadar beraber olmuş bu zat, Üstadın vefatından otuz sene sonra bile sanki o anda onunla beraber yaşıyor gibi hatıraları capcanlı. Her fırsatta Üstaddan bahsediyor, sözleri saf bal gibi akıyor. Aramızda lisan engeli olmasına rağmen konuşması hiçbir usanç vermiyor. Çünkü o dil ile konuşmuyor. Açılan kalbinin kanatları ile konuşuyor. Şevkinde, Üstada olan sevgi ve saygısının derinliği her halinden okunuyor.”6
 
Yıllar önce Bediüzzaman Sempozyumu için Türkiye’ye geldiğinde tanıştığı Sungur’un, Said Nursi’ye ve Risale-i Nur’a olan sadakatini bu ifadelerle dile getirmişti, Iraklı Arap alimlerinden Prof. Dr. İmadüddin Halil Bey.
Mustafa Sungur hala aynı ahval içinde. 
İnşallah hep öyle de kalacak.
Zira, fena-finnur olmanın iktizası bu hal.  
 
Dipnotlar:
1- Şualar s: 487. 
2- A.g.e. s: 476. 
3- Davam s: 64.
4- A.g.e. s: 82. 
5- A.g.e. s: 80. 
6- Rahmi Erdem. Bediüzzaman ve Alperenleri. İstanbul, Timaş Yayınları 2005 s: 81.
 
(İslam Yaşar′ın "Nur Talebeleri - Güneşin Renkleri" kitabından alınmıştır)
Kaynak : Risale Ajans